Po calym tygodniu lzy puscily dopiero dzis gdy po nieprzespanej nocy, rano przywitala mnie awantura ze hej...!! i jak mam zostawic mame i wyjechac do Krakowa...? no jak...
Myslalam ze wytrzymam...Cala ta noc wmawialam sobie ze jestem silna, ze dam rade...Na marne... Wstalam dosc wczesnie jak na sobote, bo juz o 8:30 i wzielamsie za sprzatanie szyflady aby tylko odwrocic mysli... ale ukaladajac te moje pierdoly, przecierajac jakis stary zeszyt poczulam ze jest mokry. Jak to mozliwe?-pomyslalam... Moje lzy kapaly z oczu a ja nawet juz ich nie czulam...przyzwyczailam sie... to znak, ze nie zdolalam odwrocic mysli od rzeczywistosci... no coz nie potrafie sie oszukiwac... Przez caly tydzien rozsmieszyly mnie tylko wiadomosci na lascie od jakiegos kolesia z Turcji.
Ech...Dlaczego to wszystko jest takie trudne...? musialam nie zle narozrabiac w poprzednim zyciu skoro teraz jestem caly czas na dnie. Brakuje mi slow zeby to jakos ogarnac...
To wszystko tak mnie przygnebia,ze z trudem powstrzymuje sie przed samookaleczeniem, zadajac sobie non stop to samo pytanie: Kiedy to sie wreszcie skonczy? No i znoe chce mi sie plakac... Tak bardzo mi ciezko...najgorsze sa wieczory i noce... Przerazajaca cisza dotyka kazda warstwe mojej swiadomosci. I ta pustka, ktora tak mnie dobija... Tylko moj kot, ktory ociera kazda moja lze, wie ile ich dokladnie bylo...
A do tego wszystkiego dochodzi tesknota, tak wielka ze przykryla by caly swiat jak gwiezdny plaszcz noca...
Tesknie za Toba...bardzo...:( (placze)
A do 17-stego jeszcze tak daleko...:,(
Bardzo chcialabym, napisac cos jeszcze, ale nie moge, nie potrafie... przez lzy nie widze literek na klawiaturze i nie wiem jak moge wyrazic jak sie czuje... Cyba w tej chwili moje uczucia odzwierciedla pewien utwor, ktory slychac caly dzien u mnie w glosnikach...

http://www.wrzuta.pl/audio/a7jLkBkNeI/

Zbudzil mnie dzwonek budzika...zbudzil kazac wracac do rzeczywistosci. Otwierajac oczy zobaczylam ten sam sen, zawsze powracajacy i tak samo zawsze przezazajacy.
Kazdego dnia upadam a wstaje tylko po to zeby znow upasc...
Mowili mi WALCZ lecz nie wiedzieli ile bolu mnie to kosztuje. Karmilam sie marzeniami zeby nie pasc i nie zamarznac jak bezdomny na zimnym dworcu, gdzie oslona przed chlodem jest tylko samotnosc.Moje piekne biale skrzydla zlaly sie z szara mgla codziennosci na drodze do celu, ktory nigdy nie zostal osiagniety.
Mysli placza sie jak w sidlach ptak, wyrywajac piora przez ciernie wspomnien.
Czy to mozliwe zeby dusza mogla krwawic? Chyba tak... Wrogie sepy zlatuja sie gdy tylko poczuja chwile slabosci, aby porwac resztki wiary. A przeciez mowili, ze ta wiara uratuje mnie... Klamali...
Trzymalam sie nadzieji dopoki nie zaczelam topic sie w morzu wlasnych lez. Bezsensownie wolalam o pomoc, bo moj krzyk jest pusty jak stary pien. W tym zamecie dennych prawd zgubilam droge do gwiazd. Nie wie do ktorego z bogow mam modlic sie o wybawienie do nieba bram...
Mowili mi ze, jeszcze na wiele mnie stac lecz nie wiedzieli ile swiatla potrzebuje aby odbic sie od dna. Bezlitosny czas sprawia ze, zapominam co to usmiech przypominajac ten gorzki smak tesknoty, ktorego tak bardzo nienawidze...
Szalenie zmeczona po przegranym dniu, tule sie do wlasnych drzacych rak aby poczuc zapach resztek marzen... i zasypiam...tylko po to by dzwonek budzika znow wprowadzil mnie to rzeczywistosci...

"Pięć po dwunastej.
Więc pora juz wstać.
Dzień mocno chwycić nim on złapie mnie.
Otwieram oczy i biorę się w garść.
Nie ma czym przejmować się..."

Strasznie szybko minal ten dzien, nawet nie wiem kiedy... Probowalam sie uczyc ale czytanie jednej strony ksiazki od historii zajmowalo mi 30min wiec nauka byla bardzo marna. Przypomnialam soebie tylko pare faktow z I wojny swiatowej i to byloby na tyle. Jutro przysiade i pewnie jak zwykle cala niedziele spedze przy ksiazkach. Mam maly dylemat... Przyznac sie ze zdaje mature z historii, piac trudniejszy sprawdzian jednoczesnie zwrocic uwage nauczyciela na swoja osobe skazujac sie tym na to ze, bede miala przerabane, czy nic nie mowic i po cichutku na spokojnie, bez stresu ucyc sie do matury ktora mam za rok. Dopiero za rok... Chcialabym miec to juz za soba... Glupie technikum...

Rano obudzil mnie telefon od Szamana (mojego brata). Nie odbieralam bo mi sie nie chcialo ale on dzwonil i dzwonil... Za 4 razem w koncu odebralam i ze zloscia w glosie powiedzialam " Co znowu...!" Okazalo sie ze moj kochany brat znow sie odezwal bo ma problem. Nagle ma dosc Wroclawia i chce przenies sie do Krakowa. Chcial zebym znalazla mu jakies lokum na 4dni bo musi znalesc nowe mieszkanie. Mowilam mu ze chwilowe mieszkanie u Wiktora bedzie trudne, powiedzialam ze popytam i rozlaczylam sie. Moje slowa jednak do niego nie dotarly bo odezwal sie do Mojego Misia... Qwa... czy on nie rozumie ze nie znajdzie teraz mieszkania w Kraku w 4dni!? Na jakim on swiecie zyje? z choinki sie urwal czy co.. Jesli zamieszka u Wiktora to z pewnoscia jego pobyt sie przedluzy a wtedy ja bede musiala zrezygnowac z przyjazdu do Krakowa w ferie wiec no way...;/ Bardzo chcialabym mu pomoc ale nie kosztem mojego zwiazku... nie ma mowy...tym bardziej ze on i tak tej pomocy nie doceni.
Wkurzylam sie... tym ze Szaman chce sie przenies do krakowa, ze wchodzi w moje, nasze zycie i ze znow maci. Wiem ze to egoistyczne, wiem...

Wczoraj mialam dosc powazna rozmowe z Ewusia...W koncu sie komus wygadalam i ciesze sie ze ta osoba byla Ewa...
Potem opowiedzialo mi o swoim udanym Sylwku i o tych osobkach bez ktorych nie wyobraza sobie zycia... Sklonilo mnie to do pewnych refleksji, wspomnien... I tu slowa pewnej piosenki pasuja idealnie...

"Bo jest paru ludzi,
Bo jest parę w życiu dobrych chwil
Bo jest parę złudzeń, które warto mieć by żyć
Choć raz, tylko raz
Tu na ten świat Bóg nam pozwala przyjść.
Lepsze coś niż nic.

Z bagażem pełnym snów
Po wszystko i po nic
Wyruszam dziś do nikąd znów
Lecz zawsze warto iść..."

Spiewalam to kiedys lezac na pewnej lace blisko lasu z paroma glupkami, ktorzy byli mi bardzo bliscy...Bylo minelo...i nie wroci...

Zaraz po zakonczeniu rozmowy z ewusia odezwal sie Kuba. "O wilku mowa" pomyslalam... Moje zdziwienie bylo tak wielkie ze loj...
Zapytalam co go do mnie sprowadza, a on na to ze odezwal sie bo przeciez obiecal sie odezwac. Troche powspominalismy nasza ostatnia rozmowe. Powiedzial ze cieszy sie ze do mniej doszlo i ze fajnie bylo uslyszec moj glos... Mile to bylo, nawet bardzo mile...:) Mam nadzieje ze to nie jest jakas zasadzka lub prowokacja. Powiedzial rowniez, ze Piotrek i reszta maja jakies wonty o to ze sie pogodzilismy ale on to olewa. Ciekawe czy mowil prawde... Ech...ciekawe co z tego bedzie... Zebym tylko mu nie zaufala...

Bede konczyc bo jesli napisze cos wiecej to juz calkowicie nikomu nie bedzie sie chcialo tego czytac....O ile ktos to czyta procz Ewusi i Wiktora...

"W kieszeni pusto-czyli bez zmian
Nie będę przecież ganiał jak pies
Czy sięgnę nieba czy sięgnę do dna
Wszystko do przeżycia jest

Bo jest paru ludzi,
Bo jest parę w życiu dobrych chwil
Bo jest parę złudzeń, które warto mieć by żyć
Choć raz, tylko raz
Tu na ten świat Bóg nam pozwala przyjść.
Lepsze coś niż nic..."