"Seems that I have been held, in some dreaming state
A tourist in the waking world, never quite awake
No kiss, no gentle word could wake me from this slumber
Until I realize that it was you who held me under

Felt it in my fist, in my feet, in the hollows of my eyelids
Shaking through my skull, through my spine and down through my ribs

No more dreaming of the dead as if death itself was undone
No more calling like a crow for a boy, for a body in the garden
No more dreaming like a girl so in love, so in love
No more dreaming like a girl so in love, so in love
No more dreaming like a girl so in love with the wrong world

And I could hear the thunder and see the lightning crack
All around the world was waking, I never could go back
Cos all the walls of dreaming, they were torn right open
And finally it seemed that the spell was broken

And all my bones began to shake, my eyes flew open
And all my bones began to shake, my eyes flew open

No more dreaming of the dead as if death itself was undone
No more calling like a crow for a boy, for a body in the garden
No more dreaming like a girl so in love, so in love
No more dreaming like a girl so in love, so in love
No more dreaming like a girl so in love with the wrong world

Snow White's stitching up the circuitboards
Someone's slipping through the hidden door
Snow White's stitching up the circuitboard

No more dreaming of the dead as if death itself was undone
No more calling like a crow for a boy, for a body in the garden
No more dreaming like a girl so in love, so in love
No more dreaming like a girl so in love, so in love
No more dreaming like a girl so in love with the wrong world

Snow White's stitching up the circuitboards
Someone's slipping through the hidden door
Snow White's stitching up the circuitboard
Someone's slipping through the hidden door..."

Florence and the Machine - Blindind

 

Ciiii…. Słyszeliście to? Właśnie serce mi pękło, a razem z nim polała się krew z moich nadgarstków. Ból pękającego serca i cierpiącej duszy jest nie do opisania, zdecydowanie większy niż lekki rany na ręce.
Kolejny raz się na nim zawiodłam, ale tym razem to ostatni raz. W przyjaźni też liczy się zaufanie i szczerość. W naszym przypadku chyba nigdy tego nie było. Czy to, że teraz tak strasznie cierpię oznacza, że nadal coś czuje? Nie wiem… możliwe, ale tym razem nie dam otępić się uczuciom. Myślałam, że ból tego rozstanie mam już za sobą… oj jak bardzo się myliłam… Obawiam się, że to będzie się ciągnąć za mną do końca życia. Nie zaufam już nikomu, nawet samej sobie już nie ufam… Boję się kolejnego ciosu, kolejnej porażki… Niech ten koszmar w końcu się skończy…


Pustka. Totalna próżnia. Tak można określić stan w którym wegetuje. Mam wrażenie, że za chwilę się uduszę. Mam ochotę krzyczeć, wyrzucić z siebie złość, żal, smutek i móc odetchnąć pełną piersią bez tego zbędnego obciążenia. Muszę ruszyć do przodu, czymś się zająć, poprawić sobie samopoczucie… ale nie mam na to siły. Wszystko robie z przymusu. Z przymusu jem, wstaje, maluje się… Tylko na ile wystarczy mi tego przymusu? Może znów muszę dotknąć dna, żeby móc się od niego odbić…?


Po ciężkich 5 dniach jutro przychodzi jeden dzień wolnego. Mam do zrobienia tyle rzeczy, że nie wiem czy wystarczy mi dnia na ogarnięcie burdelu panującego w moim życiu. Najciężej jest zacząć potem jakoś leci…
Nie wspominam nawet o nauce, ba na sama myśl o niej robi mi się niedobrze…


Znów nie mogę jeść… mój brzuch nie przyjmuje żadnego pokarmu, wszystko co do niego włożę chce wyrzucać. Może jemu też nie chce się żyć…?

Zdaję sobie sprawę, że te wszystkie słowa są nie poukładane, beznadziejne, ale czułam potrzebę napisania czegokolwiek tutaj…

Płakać mi się chce…

Głosuj (0)

Sialinka 17/01/2011 22:23:00 [Powrót] Komentuj


placz, jeśli tego własnie potrzebujesz. Płacz dziewczyno, ale jutro wstan i otrzyj wszystkie łzy, cały ten kurz który osadził Ci się na Twoich szafkach życia. Spisz sobie listę spraw, które musisz zrobic, zrób to bedzie Ci łatwiej.
Hania, ja też żyłam w wegetacji. Zyłam i nie potrafiłam sobie z niczym poradzic, a wiesz co było najgorsze, że dokładnie ta sama chłodna, niedostępna ja pogubiłą się kompletnie i próbowała ze wszystkich sił tego, żeby ją chociaż jedna mała istotka zrozumiała. Dzisiaj wiem, że nie potrzebne szalały moje uczucia, moje zmysły. Teraz wiem, że pozwoliłąm sobie na za dużo łez, rozumiesz? Ta chłodna i niedostepna ja też płakała każdego dnia, nocy, we snie, w czasie czuwania, każdego dnia przed dwa miesiące - rozumiesz? W jakim dole, w jakim dnie musiałam być, że wyłam!? Własnie. Więc popatrz na mnie, e ktora sobie na to nie pozwalała i zapytaj siebie czy też tak byś chciała. Zapytaj sama siebie, czy warto, a potem pobiegnij na koniec tęczy, dotknij jej rogów i zapal papierosa. Wypij dwie szklanki soku pomarańczowego i coś mi obiecaj - ciemno. Obiecujesz? Przysięgam nie jest to nic trudnego, ale obiecaj. Ok.. wiedziałam:) Pomaluj paznokcie na czerwono - zrob to dla mnie.

<3
ewu$ 21/01/2011 19:19:49
brak www IP: 193.239.125.200